Czosnek od lat jest stosowany jako środek podnoszący odporność organizmu. Teraz naukowcy z uniwersytetu w Alabamie (USA) udowodnili też, że ma zbawienny wpływ na układ krążenia. Wyniki badań publikuje PNAS. Zawarta w czosnku allicyna (ma paskudny zapach i właściwości antybakteryjne) rozpada się na związki siarki, które wchodzą w reakcje z czerwonymi ciałkami krwi. W efekcie na ich powierzchni wydziela się siarkowodór, który w małych dawkach rozluźnia naczynia krwionośne, poprawia przepływ krwi (poprzez obniżenie ciśnienia) i komunikację międzykomórkową. Wcześniejsze badania wykazały też, że czosnek pomaga zapobiegać nowotworom i obniża poziom cholesterolu.
Źródło: Gazeta Wyborcza

Jak go stosować?

„Olej wiesiołkowy (Oleum Oenotherae) pozyskiwany jest przemysłowo z nasion kilku gatunków wiesiołków (najczęściej z Oenothera biennis oraz Oe. lamarckiana), a w Polsce z wiesiołka dziwnego Oenothera pradoxa.”

„Kwas gamma-linolenowy (GLA) oraz kwas cis-linolowy są to podstawowe dla metaboli¬zmu lipidów kwasy NNKT (niezbędne nienasycone kwasy tłuszczowe) typu n-6 (omega-6). Wśród olejów roślinnych olej wiesiołkowy wyróżnia się nie tylko najwyższą zawartością NNKT typu n-6 (około 86%), ale również obecnością unikalnego GLA.
W organizmie człowieka (i ssaków) kwas GLA jest pierwszym endogennym metabolitem wywodzącym się od LA i to jego farmakologiczne właściwości zadecydowały o zastosowaniu oleju wiesiołkowego w terapii. Ponadto kwas GLA pozwolił na zaliczenie oleju wiesiołkowego do leków typu bio-olejów, które aktywność leczniczą zawdzięczają kwasom tłuszczowym czynnym farmakologicznie.
Wskazaniami leczniczymi do zastosowania oleju wiesiołkowego są stwierdzane w organizmie niedobory GLA i wywodzących się z niego metabolitów – głównie prostanoidów (prostacyklin oraz prostaglandyn).
Szlak metaboliczny w organizmie człowieka lipidów typu n-6 jest następujący: kwas cis-linolowy (LA), pochodzenia egzogennego (głównie ze spożywczych olejów roślinnych) jest w organizmie odwodorowany za pomocą enzymu delta-6-desaturazy (D6D) dając kwas GLA. Ten z kolei (poprzez kwas dihomo-gamma linolenowy) podlega wydłużeniu (przy udziale elongaz) do łańcucha 20-węglowego, a następnie odwodorowaniu (przez desaturazy) do kwasu arachidonowego AA (kwasu 20-węglowego z czterema wiązaniami podwójnymi). Ten przedstawiony w skrócie cykl przemian kończy się wytwarzaniem (przy udziale lipooksygenaz i cyklooksygenazy) odpowiednich prostanoidów i eikozanoidów wywodzących się z kwasu arachidonowego bądź dihomo-gamma-linolenowego, jak prostacykhny, prostaglandyny, tromboksany i leukotneny.
Brak równowagi fizjologicznej w produkcji tych hormonów tkankowych leży u podłoża zmian miażdżycowych w naczyniach, także przewlekłych stanów zapalnych i degeneracyjnych w organizmie. Ponadto ma też udział w działaniu układu immunologicznego.
Preparaty zawierające GLA, podaje się w celach leczniczych najczęściej wtedy, gdy w organizmie zachodzi ograniczona konwersja egzogennego LA do endogennego GLA, wywołana upośledzeniem procesu 6-desaturacji. Do czynników blokujących ten proces (ograniczających aktywność D6D), jak stwierdzono, należą wszystkie tzw. czynniki ryzyka miażdżycy. Są nimi: nieodpowiedni model żywienia (przewaga w diecie nasyconych tłuszczów zwierzęcych i zmienionych technologicznie ołejów roślinnych, np. niektórych margaryn oraz uboga dieta roślinna), alkoholizm, niedobory witamin (przede wszystkim anty oksydacyjnych) oraz biopierwiastków, współistnienie niektórych chorób metaboficznych, głównie cukrzycy, otyłość, infekcje wirusowe, stres oraz, a może przede wszystkim – starzenie się organizmu, upośledzające aktywność wszystkich enzymów, w tym – wydaje się, że w stopniu największym – delta-6-desaturazy.
W organizmie proces 6-desaturacji jest silnie limitowany. Uważa się, że dzienne zapotrzebowanie na GLA jest wysokie i wynosi około 200 mg. Rzadko takie stężenie GLA jest osiągalne w sposób ciągły (z przyczyn np. niedoborów dietetycznych NNKT czy niefizjologicznych ograniczeń 6-desaturacji) toteż stany niedoborowe GLA w tkankach (np. we krwi i tkance mózgowej) są znacznie częstsze niż przypuszczamy. Konsekwencję zaś przedłużających się stanów niedoborowych GLA są bardzo poważne i usposabiają do wystąpienia większości chorób o podłożu degeneracyinym lub zapalnym, na czele z miażdżycą naczyń (ze wszystkimi ]ej skutkami), chorobami układu nerwowego (w tym schizofrenią), chorobami zapalnymi narządu ruchu i innymi przewlekłymi stanami zapalnymi (np. nerek, wątroby), a także atopią (w tym przypadku ważna jest prewencja już w okresie noworodkowym, aby do wystąpienia zmian atopowych nie dochodziło). Również zastosowanie kwasu GLA do celów terapeutycznych w schorzeniach mających tło immunologiczne jest dobrze udokumentowane.
Ostatnio zwiększoną uwagę poświęca się „wolnym” rodnikom, niszczącym strukturę endogennych nienasyconych Kwasów tłuszczowych, w tym tak istotnego GLA. Nadmierna (masywna) emisja wolnych rodników w organizmie wyłącza pulę nienasyconych kwasów tłuszczowych z dalszych przemian prowadzących m.in. do prostanoidów i ma wskutek tego potężny współudział w wymienionych wyżej stanach patologicznych organizmu oraz ogólnie w procesach starzenia się.
Wolne rodniki nie usunięte „w porę” z organizmu uszkadzają również strukturę błon komórkowych, przede wszystkim erytrocytów, limfocytów i neuronów, gdyż głównym składnikiem lipidów błonowych tych komórek jest GLA. Ma to bardzo rozległe następstwa chorobowe wynikające z upośledzonego transportu błonowego (m.in. w przekazie neuro-transmiterów w neuronach lub tlenu w czerwonych krwinkach). Oba procesy wpływają zasadniczo na pracę mózgu.
Wszystko to sprawia, że GLA, dostarczany przede wszystkim przez dobrze przyswajany przez organizm olej wiesiołkowy, ma stale rosnące znaczenie w terapii schorzeń, w których obserwowany jest jego niedobór, i przede wszystkim w profilaktyce tych schorzeń, łącznie z miażdżycą i chorobami układu krążenia. Nasiona wiesiołka i tłoczony z nich olej stały się we współczesnej ochronie zdrowia jednym z najpotężniejszych i najbardziej uniwersalnych środków profilaktycznych, zwłaszcza jeśli są podawane łącznie z antyoksydantami.”
„Spośród licznych zastosowań oleju wiesiołkowego w lecznictwie poniżej wymienione należą do najczęstszych wskazań”:
• miażdżyca i choroby układu krążenia,
• cukrzyca i hiperlipidemia, neuropatia cukrzycowa,
• mastalgia, syndrom PMS (pre-menstrual syndrom),
• atopia,
• choroby o podłożu zapalnym i auto-immunologicznym (reumatoidalne zapalenie stawów, choroby nerek, wątroby),
• schorzenia układu nerwowego (w tym SM),
• schizofrenia,
• alkoholizm,
• niektóre choroby dermatologiczne, w szczególności łuszczyca, sklerodermia.
Podawanie preparatów zawierających GLA w powyższych jednostkach chorobowych ma już ogromną literaturę medyczną a badania prowadzone w najlepszych ośrodkach naukowych na świecie wyjaśniają wiele zagadnień związanych ż niedoborem GLA obserwowanym w etiologii licznych chorób, także towarzyszących procesom starzenia się organizmu.”

Źródło: Fragmenty z artykułu „Zastosowanie w lecznictwie bio-oleju wiesiołkowego (Oleum Oenotherae), prof. dr hab. Eliza Lamer-Zarańska, Gazeta Farmaceutyczna, Nr I (93) styczeń 2000

Większość z nas z powodu przejedzenie odczuwa niejednokrotnie nudności, bóle brzucha, wymioty, odbijanie, zgagę, zaparcia, wzdęcia, dyskomfort w jamie brzusznej, kruczenie i przelewania, osłabienie, bóle głowy, niepokój, pogorszenie pamięci i wiele innych. Wciąż w naszym menu jest niedostateczna ilość warzyw, surówek. Ciemnozielone warzywa, pomimo dużych wartości odżywczych, stanowią niewielką ilość naszego jadłospisu, dlatego powinniśmy regularnie stosować Green Care. Ekstrakt brakujących nam warzyw, stworzony z najlepszego surowca, jakim jest lucerna siewna.

W swoim bogatym, wysoce odżywczym składzie zawiera chlorofil, kwas paraaminobenzoesowy (PABA), tryptofan, kwas foliowy dla kobiet w ciąży, beta karoten, witaminę K, żelazo, magnez, wapń, fosfor i wiele innych. Chlorofil zwany krwią roślin jest zielonym barwnikiem o podobnej do hemoglobiny krwi budowie chemicznej. Ma silne właściwości antyseptyczne, detoksykacyjne i alkalizujące. Stymuluje układ odpornościowy, odmładza i witalizuje organizm, przyspiesza odnowę tkanek, normalizuje ciśnienie tętnicze krwi i gospodarkę lipidowa (przemianę tłuszczy), zapobiega nieświeżemu oddechowi z ust i przykremu zapachowi ciała. Dzięki zawartości kwasu paraaminobenzoesowego Green Care poprawia kondycję skóry i włosów, skutecznie zapobiegając nadmiernemu ich wypadaniu. Kwas paraaminobenzoesowy bierze aktywny udział w syntezie kwasu foliowego, stąd moja zachęta do szczególnej przyjaźni z zieloną tabletką, by zapobiec niedokrwistości z powodu niedoboru kwasu foliowego. Tryptofan zaś, wykorzystuje nasze komórki nerwowe do produkcji serotoniny, zwanej hormonem szczęścia oraz melatoniny tzw. hormonu młodości.

Te właściwości Green Care pozwalają radzić sobie ze stresem i trudnościami dnia codziennego, unikać zaburzeń snu, nadpobudliwości i depresji w tym depresji sezonowej związanej z krótkim dniem i brakiem odpowiedniej ilości światła słonecznego. Bogactwo witamin i składników mineralnych pozwala stosować Green Care jako wspomaganie leczenia zaburzeń odżywiania, zatruć, obniżonej odporności, anoreksji, anemii, cukrzycy, nowotworów, zapalenia stawów i astmy oskrzelowej. Regularne stosowanie a więc suplementacja, zapobiega również chorobom cywilizacyjnym. Spożywanie 4-8 tabletek dziennie zrównoważy dietę oraz poprawi samopoczucie wszystkim, którzy jedzą zbyt mało warzyw i owoców.

Wiesiołek dwuletni [łac. Oenothera biennis] to wieloletnia roślina o miękkiej łodydze, osiągająca 1-1,5 m wysokości. Pochodzi z Ameryki Północnej, do Europy natomiast dotarła w XVII wieku. Rośnie głównie na glebach piaszczystych i jałowych. Jest zapylana przez owady nocne, dlatego też w letnie wieczory pięknie kwitnie, wydając żółte kwiaty, które niestety więdną już następnego dnia. Wiesiołek posiada szereg różnorodnych substancji aktywnych, które mogą korzystnie wpływać na stan naszego zdrowia. Pomimo, że od wieków byt stosowany w medycynie, obiektem badań naukowców stał się dopiero na początku XX wieku. Pozytywne wyniki badań sprawiły, że jest on powszechnie stosowany przede wszystkim jako składnik suplementów diety, ale również wchodzi w skład leków i kosmetyków. W niniejszym artykule zostanie omówione wewnętrzne działanie oleju z wiesiołka dwuletniego, zawartego w preparacie Evening Primrose Oil. Składniki aktywne wiesiołka pozyskiwane są ze zmiażdżonych nasion rośliny. Wśród jego aktywnych składników należy wymienić kwasy: linolowy, gamma-linolenowy, oleinowy, palmitynowy, trójglicerydy, fosfolipidy i sterole. Najcenniejszymi składnikami dla nas są: kwas linolowy i gamma linolenowy, zwane niezbędnymi nienasyconymi kwasami tłuszczowymi. 7 Ponieważ nasz organizm nie jest w stanie ich syntetyzować, powinny być one dostarczane wraz z pożywieniem. Nasza codzienna dieta zawiera jedynie śladowe ilości tych kwasów. Związki te należą do grupy wielonienasyconych kwasów tłuszczowych o istotnych właściwościach odżywczych i fizjologicznych. Podczas gdy nasycone kwasy tłuszczowe odpowiedzialne są za wytwarzanie/dostarczanie energii, kwasy wielonienasycone biorą udział w syntezie eikozanoidów – biologicznie aktywnych substancji o charakterze hormonów tkankowych. Ponadto są one niezbędnymi składnikami budulcowymi komórek (fosfolipidów błon komórkowych). Kwas gamma-linolenowy — jest prekursorem pro-staglandyn, substancji aktywnych o charakterze hormonów. Prostaglandyny wspomagają funkcjonowanie układu immunologicznego, sercowo-naczy-niowego, rozrodczego. Kwas gamma-linolenowy korzystnie wpływa na strukturę nabłonka oraz tkanki łącznej, pomagając w ten sposób utrzymać młodą i zdrową skórę. Efekt: widocznie piękniejsza, bardziej sprężysta i młodsza skóra. Kwas linolowy – wpływa korzystnie na poziom cholesterolu całkowitego, obniża poziom frakcji LDL oraz poziom trójglicerydów. Wspomaga również układ naczyniowy i prawidłowe krążenie. Olej z nasion wiesiołka działa pozytywnie również w innych „obszarach” – wpływa korzystnie na strukturę nabłonka i tkanki łącznej, wspomaga krążenie i prawidłowy metabolizm. Zawarta w oleju witamina E, jako silny antyoksydant, chroni komórki przed niszczącym działaniem wolnych rodników. Olej z wiesiołka może być również pomocny w łagodzeniu nieprzyjemnych objawów poprzedzających menstruację (tzw. zespół napięcia przedmiesiączkowego).

Witamina w czerwieni

Rośnie na polach, przy drogach i w lasach. Dziką różę uprawiano rzadko, za to doceniała ją medycyna ludowa. Dziś wraca do łask. Pachnie, smakuje i leczy. Owoce dzikiej róży mają więcej witaminy C niż cytryny. Dzika róża kojarzy się z ziołolecznictwem i ozdabianiem ogrodu. A tymczasem można z niej przygotować pyszne konfitury, marmoladę do pączków i aromaty do ciast. Utarte z cukrem płatki kwiatów dzikiej róży to wykwintny dodatek do deserów. Niektórzy przygotowują z nich wino. Olejki o zapachu różanym wykorzystuje się w kosmetyce, przemyśle perfumeryjnym i aromaterapii.

Dzika i oswojona
Bywa nazywana psią różą, szypszyną: Rosa canina. To pospolity gatunek kolczastego pnącza z rodziny różowatych. Rośnie na umiarkowanych i ciepłych obszarach półkuli północnej. Występuje w całej w Europie, północnej Afryce, na Wyspach Kanaryjskich, Maderze i Azji. W Polsce jest spotykana na obrzeżach lasów, miedzach, słonecznych
zboczach. Sadzi się ją w parkach i ogrodach jako krzew lub żywopłot. Kwitnie w maju i czerwcu, dając różowe lub białe kwiaty o pięknym, delikatnym zapachu. W naszym kraju mamy około dwudziestu gatunków dzikiej róży. Jej owoce dojrzewają we wrześniu i październiku. Przejrzałe i przemrożone zawierają mało witaminy C, więc w lecznictwie wykorzystuje się tylko różowe i twarde. Są zbierane, gdy jest sucho i słonecznie, jedynie wtedy otrzymuje się susz wysokiej jakości. Jeśli przeznaczone są na konfitury, kompoty i esencjonalne, aromatyczne herbaty, niezbędne jest ich drylowanie, czyli usuwanie pestek. Wyjątkowym, rzadkim specjałem są suszone różane płatki. Duże zapotrzebowanie na ten surowiec w kraju i za granicą powoduje, że próbuje się uprawy dzikiej róży na plantacjach.

Pachnący medykament
Niepozorne owoce dzikiej róży są skarbnicą witamin i składników mineralnych. Mają ogromne ilości witaminy C, znacznie więcej niż cytryny i pomarańcze. 100 g owoców dzikiej róży to około 1000 mg witaminy C. Spożywając je, wzmacniamy organizm i przeciwdziałamy kruchości naczyń krwionośnych. Picie z nich wyciągów uzupełnia niedobory witaminowe w trakcie przeziębień, chorób zakaźnych, ciąży. W owocach dzikiej róży znajdują się niewielkie ilości witamin z grupy B, tiaminy, ryboflawiny oraz witaminy E, K i P, sole wapnia, magnezu, żelaza, fosforu i potasu. Zawierają także silne
przeciwutleniacze: karotenoidy, flawonoidy i ksantofile, które działają żółciopędnie, rozkurczowo, pomagają w leczeniu dolegliwości układu moczowego, kamicy nerkowej i żółciowej. Obecne są w nich cukry, garbniki, fitoncydy oraz kwasy organiczne: cytrynowy i jabłkowy. Dzika róża dostarcza olejków eterycznych i pektyn – frakcji błonnika pokarmowego. Zawiera specyficzną substancję – galaktolipid, działającą przeciwbólowo i przeciwzapalnie. Spowalnia napływ białych krwinek do stawów, hamując wydzielanie związków nasilających stany zapalne. Owoce róż mają charakter zasadowy i neutralizują kwaśną treść z przewodu pokarmowego. Stosowane zewnętrznie ściągają pory i dezynfekują skórę. Wyciąg z tego owocu stosowany jest jako środek uspokajający przy bezsen-ci i pobudliwości nerwowej

Z różą na talerzu
Wszelkie wyroby z dzikiej róży są rzadko spotykane i cenione. Można kupić w sklepach spożywczych konfiturę, która niby jest z niej zrobiona, ale… skład surowcowy na opakowaniu wskazuje, że użyto innych owoców! Dodano jedynie soku z róży i sztucznego aromatu.
autor: Tatiana Różyiło

Aby w pełni wykorzystać dobrodziejstwa dzikiej róży nieuniknione staje się stosowanie suplementów firmy Calivita, ponieważ są one gwarantem na naturalne pochodzenie zawartych w nich składników!!!

Z mikroelementów kłącze zawiera: bar, chrom, cynk, kadm, kobalt, miedź, nikiel, ołów, selen, srebro, tytan oraz stosunkowo dużą ilość manganu.
Spośród roślin o zbliżonym żeńszeniopodobnym działaniu, takich jak szczodrak krokoszowaty (Rhaponticum carthamoides), aralia mandżurska, eleuterokok kolczasty (Eieutherococcus senticosus – w zachodnich wydawnictwach używa się nazwy „żeńszeń syberyjski”, chociaż krzew ten na Syberii nie rośnie), różeniec jest najsilniej działającą rośliną (stosujemy najmniejsze dawki leku). Także i w porównaniu z żeń-szeniem (Phanax ginseng) różeniec wykazuje silniejsze działanie, a co ważniejsze, już jednorazowe przyjęcie leku z różeńca zwiększa wydajność pracy, siłę mięśni, wytrzymałość.
Preparaty z kłącza różeńca w zalecanych terapeutycznych dawkach są praktycznie nieszkodliwe.
Nie wolno stosować leków z różeńca ludziom:
* z podwyższoną pobudliwością nerwową,
* w czasie chorób z wysoką gorączką,
* ludziom z wysokim ciśnieniem krwi (nadciśnienie napadowe).

Aby uniknąć trudności z zasypianiem należy preparaty Różeńca przyjmować w pierwszej połowie dnia.

Preparaty różeńca zwiększają znacznie zdolność człowieka (także i zwierząt ciepłokrwistych) do:

* wykonywania pracy fizycznej oraz umysłowej
* regulują ciśnienie
* poprawiają refleks
* ostrość wzroku i słuchu
* przejawiają działanie pobudzające
* wzmacniające oraz adaptogenne
* pobudzają witalność seksualną, pomocny w profilaktyce zaburzeń seksualnych
* wykazują działania antystresowe i antydepresyjne
* poprawiają reakcję na stres, ułatwiają szybki powrót do normy po ustąpieniu czynników stresujących
* zapobiegają arytmii i miejscowemu niedokrwieniu
* chronią wątrobę przed substancjami toksycznymi, zmniejszają skutki uboczne leków
poprawiają nastrój
* wpływają pozytywnie na poprawę pamięci, funkcje intelektualne, zapobiegają zmęczeniu
* wykazują działania antyoksydacyjne, skutecznie zapobiegają szkodom wyrządzanym przez wolne rodniki oraz przyspiesza regenerację już powstałych zmian w materiale genetycznym (DNA)
* wykazują właściwości przeciwbólowe
* wzmacniają układ odpornościowy
* zmniejszają szkodliwy wpływ stresów na mięsień sercowy
* poprawiają wydolność sportowców, wspomagają procesy anaboliczne

Działanie pobudzające leku – po jednorazowej dawce następuje podwyższenie sprawności fizycznej organizmu.
Działanie wzmacniające – po kilkudniowym przyjmowaniu leku następuje znaczna poprawa samopoczucia i wydolności fizycznej.
Działanie adaptogenne – to zwiększenie odporności organizmu na niekorzystne warunki bytowania i pracy, na zbytnie oziębienie lub ogrzanie, na ujemny wpływ związków toksycznych wnikających do organizmu lub wytwarzanych wewnątrz ciała przez chorobotwórcze drobnoustroje.