Samo Zdrowie

suplementy CaliVita

tel. 888 203 203
SamoZdrowie > Skład suplementów > Zastosowanie w lecznictwie bio-oleju wiesiołkowego (Oleum Oenotherae)

prof. dr hab. ELIZA LAMER-ZARAWSKA Kierownik Katedry i Zakładu Biologii i Botaniki Akademii Medycznej we Wrocławiu

„Olej wiesiołkowy (Oleum Oenotherae) pozyskiwany jest przemysłowo z nasion kilku gatunków wiesiołków (najczęściej z Oenothera biennis oraz Oe. lamarckiana), a w Polsce z wiesiołka dziwnego Oenothera pradoxa.”

„Kwas gamma-linolenowy (GLA) oraz kwas cis-linolowy są to podstawowe dla metaboli¬zmu lipidów kwasy NNKT (niezbędne nienasycone kwasy tłuszczowe) typu n-6 (omega-6). Wśród olejów roślinnych olej wiesiołkowy wyróżnia się nie tylko najwyższą zawartością NNKT typu n-6 (około 86%), ale również obecnością unikalnego GLA.
W organizmie człowieka (i ssaków) kwas GLA jest pierwszym endogennym metabolitem wywodzącym się od LA i to jego farmakologiczne właściwości zadecydowały o zastosowaniu oleju wiesiołkowego w terapii. Ponadto kwas GLA pozwolił na zaliczenie oleju wiesiołkowego do leków typu bio-olejów, które aktywność leczniczą zawdzięczają kwasom tłuszczowym czynnym farmakologicznie.
Wskazaniami leczniczymi do zastosowania oleju wiesiołkowego są stwierdzane w organizmie niedobory GLA i wywodzących się z niego metabolitów – głównie prostanoidów (prostacyklin oraz prostaglandyn).
Szlak metaboliczny w organizmie człowieka lipidów typu n-6 jest następujący: kwas cis-linolowy (LA), pochodzenia egzogennego (głównie ze spożywczych olejów roślinnych) jest w organizmie odwodorowany za pomocą enzymu delta-6-desaturazy (D6D) dając kwas GLA. Ten z kolei (poprzez kwas dihomo-gamma linolenowy) podlega wydłużeniu (przy udziale elongaz) do łańcucha 20-węglowego, a następnie odwodorowaniu (przez desaturazy) do kwasu arachidonowego AA (kwasu 20-węglowego z czterema wiązaniami podwójnymi). Ten przedstawiony w skrócie cykl przemian kończy się wytwarzaniem (przy udziale lipooksygenaz i cyklooksygenazy) odpowiednich prostanoidów i eikozanoidów wywodzących się z kwasu arachidonowego bądź dihomo-gamma-linolenowego, jak prostacykhny, prostaglandyny, tromboksany i leukotneny.
Brak równowagi fizjologicznej w produkcji tych hormonów tkankowych leży u podłoża zmian miażdżycowych w naczyniach, także przewlekłych stanów zapalnych i degeneracyjnych w organizmie. Ponadto ma też udział w działaniu układu immunologicznego.
Preparaty zawierające GLA, podaje się w celach leczniczych najczęściej wtedy, gdy w organizmie zachodzi ograniczona konwersja egzogennego LA do endogennego GLA, wywołana upośledzeniem procesu 6-desaturacji. Do czynników blokujących ten proces (ograniczających aktywność D6D), jak stwierdzono, należą wszystkie tzw. czynniki ryzyka miażdżycy. Są nimi: nieodpowiedni model żywienia (przewaga w diecie nasyconych tłuszczów zwierzęcych i zmienionych technologicznie ołejów roślinnych, np. niektórych margaryn oraz uboga dieta roślinna), alkoholizm, niedobory witamin (przede wszystkim anty oksydacyjnych) oraz biopierwiastków, współistnienie niektórych chorób metaboficznych, głównie cukrzycy, otyłość, infekcje wirusowe, stres oraz, a może przede wszystkim – starzenie się organizmu, upośledzające aktywność wszystkich enzymów, w tym – wydaje się, że w stopniu największym – delta-6-desaturazy.
W organizmie proces 6-desaturacji jest silnie limitowany. Uważa się, że dzienne zapotrzebowanie na GLA jest wysokie i wynosi około 200 mg. Rzadko takie stężenie GLA jest osiągalne w sposób ciągły (z przyczyn np. niedoborów dietetycznych NNKT czy niefizjologicznych ograniczeń 6-desaturacji) toteż stany niedoborowe GLA w tkankach (np. we krwi i tkance mózgowej) są znacznie częstsze niż przypuszczamy. Konsekwencję zaś przedłużających się stanów niedoborowych GLA są bardzo poważne i usposabiają do wystąpienia większości chorób o podłożu degeneracyinym lub zapalnym, na czele z miażdżycą naczyń (ze wszystkimi ]ej skutkami), chorobami układu nerwowego (w tym schizofrenią), chorobami zapalnymi narządu ruchu i innymi przewlekłymi stanami zapalnymi (np. nerek, wątroby), a także atopią (w tym przypadku ważna jest prewencja już w okresie noworodkowym, aby do wystąpienia zmian atopowych nie dochodziło). Również zastosowanie kwasu GLA do celów terapeutycznych w schorzeniach mających tło immunologiczne jest dobrze udokumentowane.
Ostatnio zwiększoną uwagę poświęca się „wolnym” rodnikom, niszczącym strukturę endogennych nienasyconych Kwasów tłuszczowych, w tym tak istotnego GLA. Nadmierna (masywna) emisja wolnych rodników w organizmie wyłącza pulę nienasyconych kwasów tłuszczowych z dalszych przemian prowadzących m.in. do prostanoidów i ma wskutek tego potężny współudział w wymienionych wyżej stanach patologicznych organizmu oraz ogólnie w procesach starzenia się.
Wolne rodniki nie usunięte „w porę” z organizmu uszkadzają również strukturę błon komórkowych, przede wszystkim erytrocytów, limfocytów i neuronów, gdyż głównym składnikiem lipidów błonowych tych komórek jest GLA. Ma to bardzo rozległe następstwa chorobowe wynikające z upośledzonego transportu błonowego (m.in. w przekazie neuro-transmiterów w neuronach lub tlenu w czerwonych krwinkach). Oba procesy wpływają zasadniczo na pracę mózgu.
Wszystko to sprawia, że GLA, dostarczany przede wszystkim przez dobrze przyswajany przez organizm olej wiesiołkowy, ma stale rosnące znaczenie w terapii schorzeń, w których obserwowany jest jego niedobór, i przede wszystkim w profilaktyce tych schorzeń, łącznie z miażdżycą i chorobami układu krążenia. Nasiona wiesiołka i tłoczony z nich olej stały się we współczesnej ochronie zdrowia jednym z najpotężniejszych i najbardziej uniwersalnych środków profilaktycznych, zwłaszcza jeśli są podawane łącznie z antyoksydantami.”
„Spośród licznych zastosowań oleju wiesiołkowego w lecznictwie poniżej wymienione należą do najczęstszych wskazań”:
• miażdżyca i choroby układu krążenia,
• cukrzyca i hiperlipidemia, neuropatia cukrzycowa,
• mastalgia, syndrom PMS (pre-menstrual syndrom),
• atopia,
• choroby o podłożu zapalnym i auto-immunologicznym (reumatoidalne zapalenie stawów, choroby nerek, wątroby),
• schorzenia układu nerwowego (w tym SM),
• schizofrenia,
• alkoholizm,
• niektóre choroby dermatologiczne, w szczególności łuszczyca, sklerodermia.
Podawanie preparatów zawierających GLA w powyższych jednostkach chorobowych ma już ogromną literaturę medyczną a badania prowadzone w najlepszych ośrodkach naukowych na świecie wyjaśniają wiele zagadnień związanych ż niedoborem GLA obserwowanym w etiologii licznych chorób, także towarzyszących procesom starzenia się organizmu.”

Źródło: Fragmenty z artykułu „Zastosowanie w lecznictwie bio-oleju wiesiołkowego (Oleum Oenotherae), prof. dr hab. Eliza Lamer-Zarańska, Gazeta Farmaceutyczna, Nr I (93) styczeń 2000

VN:F [1.9.22_1171]
Rating: 4.5/5 (13 votes cast)
Zastosowanie w lecznictwie bio-oleju wiesiołkowego (Oleum Oenotherae), 4.5 out of 5 based on 13 ratings

Comments are closed.